We hadden het vorige keer over veiligheid.Carl Honoré zegt daaróver:
Op een bepaalde manier is de grootste angst ,de angst die evolutionair het diepste wortelt ,die voor het gevaar dat onze kinderen fysiek bedreigt. Zich druk maken over kinderen die gewond raken is van alle tijden en plaatsen. Zelfs in het prehistorische gezin hield de moeder ,en de vader als hij thuis was, de kinderen in de gaten zodat ze zich niet brandden aan het vuur. Elke samenleving heeft zo’n zijn eigen boeman. In de Middeleeuwen dachten de christenen dat hun kinderen vermoord zouden worden door joden die met Pasen hun bloed voor de matze nodig hadden. In de moderne tijd zijn de zorgen omtrent het lichamelijk welbevinden van kinderen explosief toegenomen door het geloof in een aangeboren kwetsbaarheid van de jeugd, in een wereld die steeds gevaarlijker wordt.
In de documentaire Het perfecte leven besluit jonge maker Sander Houwaart in deze persoonlijke documentaire de routines van zijn familie in beeld te brengen en hen erover te bevragen. Door de confrontatie aan te gaan, hoopt hij te ontdekken of er voor hem wel een leven buiten de veilige lijntjes mogelijk is.
https://www.npodoc.nl/documentaires/2020/07/het-perfecte-leven.html
Terug naar het andere verhaal.. over binnen de lijntjes blijven.
Enkele voorbeelden
In het begin van de 20e eeuw begon de ambtenarij over de woning als een mijnenveld van bacteriën, elektrische stopcontacten, hete kachels en lekkages.
*Nu krijgen kinderen zakjes gel mee naar school waarmee elke bacterie een koppie kleiner wordt gemaakt.
Toen de auto het stedelijk landschap begon te overheersen, legden de steden omheinde speelveldjes aan en vaardigden wetten uit tegen straatspelletjes als knikkeren, voetballen en oorlogje spelen.
*In Attleboro in Massachusetts is op de lagere school tikkertje verboden omdat het gevaarlijk is en het sneeuwballen gevecht ,ooit een geliefd kinderritueel in de wintermaanden, is door scholen in Noord-Amerika en Noord- Europa verboden.
Overal ter wereld melden leerkrachten dat ouders met hun auto mee rijden als de klas een veldtocht maakt, om zeker te zijn dat hun kleine niets overkomt.
*In het Engelse Cumbria dragen kinderen op een school veiligheidsbrillen bij een spelletje *conkers ;een oud en uiterst populair slagspelletje met kastanjes aan een touwtje.
**Over deze video:
Conkers-hoe maak je het?
Als kind werd het einde van de zomer en het begin van de herfst altijd gekenmerkt door eindeloos zoeken naar kastanjes. Alle kinderen in onze gemeenschap wisten waar ze de beste kastanjebomen konden vinden en er waren veel legendarische verhalen over welke bomen de beste kastanjes produceerden.
In september en oktober werden de dagen en avonden altijd besteed aan het spelen van ‘kastanjes’, waarbij iedereen probeerde de beste kastanje van het seizoen te winnen.
Maar dit spel wordt tegenwoordig nog maar zelden gespeeld… dus wilden we een ‘how to’ delen en dit klassieke spel terugbrengen in het leven van kinderen.
Thuis richtten de ouders speciale kamers in waarin kinderen veilig konden spelen.
De afgelopen tien jaar zijn de zorgen om de veiligheid van kinderen tot koortshoogte gestegen. Bekijk een modern huis eens ,met veiligheidsgrendels op de deuren en keukenkastjes, sluiters op de afvoeren en stootbanden op elke scherpe hoek. Er is zelfs een slot voor de wc bril te koop.
En buitenshuis is het nog erger..
Een kind zonder helm op een driewieler laten gaan, of haar zonder een halve fles zonnebrand op in het park laten spelen ,wordt nu als een grof schandaal gezien.
Ik ben vooral benieuwd hoe deze angstpaniek komt
Daar heeft David Anderegg ,schrijver van het boek Worried all the Time:Rediscovering the Joy of Parenthood in an Age of Anxiety een antwoord op:
“Hoe minder kinderen je hebt, des te kostbaarder zijn ze en des te meer afkeer je hebt van risico’s”
Elke nieuwe bedreiging voor de jongeren, reëel of denkbeeldig ,zorgt voor meer paniek en voor meer veiligheidsmaatregelen.
Verder wordt er beschreven:
De angst kan ook voortkomen uit de drukke agenda’s die ons scheiden van elkaar; hoe meer gezinsleden bij elkaar zijn ,des te gemakkelijker vertrouwen de ouders erop dat de kinderen risico’s aankunnen. En onze steden zijn ook veranderd. Er is tegenwoordig veel meer verkeer en veel samenlevingen zijn anoniemer. Dat wil zeggen, met veel onbekenden rond de woning, in plaats van buren die we kennen en een oogje in het zeil houden.
Je zou kunnen zeggen, we zijn slachtoffer van een fundamentele paradox; door meer veiligheid kunnen mensen zich in feite banger gaan voelen. Zelfs bij rustig verkeer en weinig criminaliteit blijft angst onze standaard instelling.
Zweden schijnt de veiligste plek op aarde te zijn om op te groeien
Daar over later meer..
