De andere kant van veiligheid
Met de feitenkennis uit vorige Slow Kids blog gewapend en geschrokken van de aanblik van kinderen die opgroeien in een vissenkom, accepteren steeds meer ouders het idee dat een beetje risico een wezenlijk ingrediënt is van een gelukkige, gezonde jeugd.
Een van de sensaties van 2006-2007 was een boek waarvan de titel alleen al klinkt als een strijdkreet tegen de verstikkende cultuur van over bescherming.
Dangerous Book for Boys staat bol van de tips hoe te genieten van allerlei soorten riskant tijdverdrijf, van racen met skelters tot het maken van een katapult en het spelen van *conkers zonder veiligheidsbril.
Conkers is een traditioneel Brits kinderspel dat in het najaar wordt gespeeld. De naam verwijst zowel naar het spel als naar de glanzende, harde zaden (kastanjes) van de paardenkastanjeboom die voor het spel worden gebruikt.
Beide spelers rijgen een kastanje aan een stevig touwtje of een schoenveter en maken er een knoop in. Om de beurt proberen ze met hun eigen kastanje die van de tegenstander kapot te slaan.
Ik weet niet of het jou iets zegt maar heb het idee dat het bij ons meer het schieten met pijltjes en naaldjes uit een pvc buis het ding was, misschien meer bekend en een variant op risicovol spelletje als conkers
Ik weet niet of het jou iets zegt maar heb het idee dat het bij ons meer het schieten met pijltjes en naaldjes uit een pvc buis het ding was, misschien meer bekend en een variant op risicovol spelletje als conkers.
Back to the 80’s
Als ik terug kijk naar de vorige eeuw waar wij als kinderen hebben moeten spelen en met wat voor materiaal(denk aan opgestapelde autobanden en ijzeren klimrekken zonder kokosmatten voor een zachte lading )dan zie ik dat er wel iets veranderd is op gebied van pedagogisch verantwoord spelen.
Er kwam een sterke kanteling. De neiging kwam om speelplaatsen veiliger te maken door riskant speeltuig weg te halen, zoals lange(houten)glijbanen en draaimolens(Werd op dat moment ook de wip kip bestempeld als gevaarlijk speeltuig en weggehaald?)
Even later leek het tij weer te keren en onder druk van kinderen en ouders, op zoek naar wat meer spanning, lieten de ambtenaren in Groot Brittannië avontuurlijke speeltuig op de speelplaatsen toe, waaronder klimnetten zoals die van het leger ,hoge schommels en draaimolens waar je haar rechtop van gaat staan. Genaamd de
Dutch Disc
Ook wordt de roep om kinderen weer de straat op te krijgen wordt luider. Steden treffen verkeersmaatregelen zodat voetgangers meer en veiliger ruimte hebben. Daarnaast laten actiegroepen zien dat veel wegen nu al minder nu al minder gevaarlijk zijn dan wordt verondersteld.
In veertig landen nemen eens per jaar miljoenen kinderen deel aan de Internationale Te Voet Naar School Dag. Natuurlijk zijn er vaak ouders en leerkrachten bij en soms lopen ze zelfs voorop, maar veel kinderen proeven zo een stukje vrijheid.
Het lijkt mij heel normaal dat kinderen(nog steeds) lopend naar school gaan? En het is misschien anders in Europa dan in de Verenigde Staten?
Leuke vraag: Hoe komen basisschoolkinderen in jouw land naar school?
Wat doet het met je als je vrijheid beperkt wordt?
Lammert Kamphuis schrijft in zijn boek Filosofie voor een weergaloos leven:
Hoe wij tegenwoordig het begrip ‘vrijheid’ invullen: vrijheid als onafhankelijkheid. Zolang je niet hoeft te committeren ben je vrij. Vrijheid is dat deel van je leven waar anderen niets over te zeggen hebben.
Deze ruimte aan vrijheid heeft ook een keerzijde en het treft vooral millenials, mensen die geboren zijn tussen 1980 en 2000.Sarah Domogala maakte een documentaire Alles wat we wilden waarin ze 20ers en 30ers volgt die een prachtig leven lijken te leiden, maar ondertussen kampen met psychische problemen. De oneindige hoeveelheid aan mogelijkheden maken hen onrustig en de moeite om keuzes te maken kan leiden tot paniekaanvallen en chronisch gebruik van antidepressiva.
https://www.npodoc.nl/artikelen/alles-wat-we-wilden
Wanneer er te veel opties zijn, kunnen we niet meer goed kiezen. Op de meeste gebieden in ons leven hebben we tegenwoordig meer keuzes dan onze voorouders. We hebben en willen veel keuzeopties, maar precies doe hoeveelheid aan opties geeft onrust en zorgt ervoor dat we net kunnen kiezen. Het lijkt erop dat we iets willen wat we niet aankunnen.
Wat voor vrijheid ontstaat op het moment dat je je beperkt?
Britse filosoof Isaiah Berlin(1909-1997) typeert deze vrijheid als zelfontplooiing. Door een keuze te maken waaraan je verbindt ben je in staat om verder te ontwikkelen dan wanneer je alles met potlood in je agenda blijft zetten. Vrijheid in deze zin heeft ook te maken met rust: je weet dat je ergens voor gekozen hebt en je kunt daar ook vol instorten. Het heeft iets overzichtelijks.
Het paradoxale is dat er vrijheid ontstaat als je committeert en je kunt je vrijer ontwikkelen door jezelf vast te leggen en te beperken.
